در زندگی مرحله ای وجود دارد به نام پذیرش . مرحله ای که در آن  باید دستها را بالا بگیری و مقابل جوخه ی مرگ بایستی و منتظر فرمان آتش بنشینی . توی دل دعا میکنی و به ذره ی امید احمقانه ای که درست در همان لحظه در دلت شکوفا می شود دل ببندی .    دارم فکر می کنم من همیشه در زندگی آدم تسلیمی بودم . البته نه ...